Γενική είσοδος 15€.
~~~~~~~~
θα παραμένει μια άπιαστη ουτοπία όσο δεν γίνεται ξεκάθαρη η άμεση σχέση ανάμεσα στα απόκρυφα Μυστήρια του αρχαίου κόσμου μας και την Ελληνική Φιλοσοφία. Τι ακριβώς συνέβαινε στα Ελευσίνια, στα μυστήρια του Πάνα, των Κάβειρων, που έχει σημασία μέχρι τις μέρες μας; Ποια είναι η άρρηκτη συνάφεια των μυστηριακών τελετών με τον ορθολογισμό της φιλοσοφίας του Πυθαγόρα, του Σωκράτη, του Πλάτωνα; Και, εν τέλει, εάν ο Σωκράτης ήταν ο μεγάλος φιλόσοφος που ο κόσμος θαυμάζει, πώς είναι δυνατόν ο Αλκιβιάδης, που ο ίδιος ο Σωκράτης επιδίωξε τόσο πολύ να τον έχει μαθητή, να θεωρείται «φαύλος» όταν, όπως γράφει ο Πλάτωνας, έζησε τη ζωή του όπως του είχε πει ο δάσκαλός του;
Η εποχή του Αλκιβιάδη, μια περίοδο κοινωνικής κατάρρευσης της Αθήνας,
θυμίζει την πραγματικότητα που ζούμε σήμερα. Η επιπολαιότητα, η ανευθυνότητα και
η αδυναμία συνεννόησης των πολιτικών οδήγησαν την πόλη στην καταστροφή. Ο
ευκρινής λόγος του Αλκιβιάδη όπως τον καταγράφει ο Θουκυδίδης, απόλυτα δικαιωμένος
από τα γεγονότα που ακολούθησαν, στάθηκε αδύνατον να σταματήσει την πορεία
αυτή, μέχρι που η μανία του όχλου μπροστά στα ίδια τα δικά του λάθη οδήγησε στη
δολοφονία του ίδιου του Αλκιβιάδη και στη καταδίκη του δασκάλου, του Σωκράτη.
~~~~~~~~
Η ΡΟΔΑ, κάτω από τη διεύθυνση της Μαρίας Περετζή, έχει ανεβάσει μεγάλους μύθους της ανθρωπότητας,
όπως την Ινδική Ραμαγιάνα, το Μεσοποταμιακό
Γκιλγκαμές, το Ελληνικό έπος του Αμφιάραου. Η θεατρική δουλειά της έχει προσελκύσει
το ενδιαφέρον από το τηλεοπτικό κανάλι CNN, που
έχει παρουσιάσει τρεις διαφορετικές παραστάσεις της ΡΟΔΑ στο διεθνές του ρεπορτάζ.
~~~~~~~~
Αλκιβιάδης Άγιος
Συντελεστές της παράστασης
Σκηνοθεσία
Μαρία Περετζή
Σκηνικά
Νίκος Τσιουμπλεκτσής
Μουσική
Τάκης Πατερέλης, Πία Πιερράκου, Γιώργος Ντούνης, Δημήτρης
Γασπαράτος,
Σταύρος Κάππας, Γιώργος Ταμπάκης, Μαρία Περετζή.
Κουστούμια Μαρία Περετζή, Ιουλία Βεντίκου, Βίκυ Τσέλιου, Γεωργία Ψαρά, Πόπη Αστέρη,
Γιώτα Πιτσιρή,
Ευα Αυλίδου, Μαρίζα Πελεκάνου,
Λένα Βουτσίνου, Πάτυ Παπαγεωργίου.
Χορικά Μαρία Περετζή.
Ήχος Δημήτρης
Γασπαράτος
Φωτογραφίες
Φώτης Τραγανουδάκης, Μαρίζα Πελεκάνου.
Φωτισμός Μαρία Περετζή, Άγγελος Γιαννάτος, Δημήτρης
Νέλλας.
Υποκριτικά Αλκιβιάδης Δημήτρης Γασπαράτος
Σωκράτης Στάυρος Κάππας
Άνυτος Σταμάτης Λόγος
Διοτίμα Ιουλία Βεντίκου
Περσεφόνη Ιουλία Βεντίκου
Ιεροφάντης Νίκος Τσιουμπλεκτσής
Νικίας Δημήτρης Νελλας
Φίλοι
Αλκιβιάδη Γιώργος
Κωστογιάννης, Αλέξανδρος Μπάτσης, Γιάννης Καλημέρης.
Φίλοι
Άνυτου Δημήτρης Νέλλας, Γιάννης Αγγέλης
Χορός-Ιέρειες Βίκη Τσέλιου, Ιουλία Βεντίκου, Δήμητρα
Παπαδημητρίου
Εύα Αυλίδου, Κωνσταντίνα Μπαξεβάνη, Μαρίζα
Πελεκάνου, Χρυσούλα Μπέτσα, Πία Πιερράκου, Μαρία Τσούγκα, Άννα Κυπραίου, Πάτυ
Παπαγεωργίου, Αθηνά Τσιουμπλεκτσή, Λένα Κοντοπίδου, Αργυρώ Τσιουμπλεκτσή.
Οπλισμοί Νίκος Τσιουμπλεκτσής
Συνεργάτες Πόπη Αστέρη , Μαρία Συμεωνίδου,
Κείμενο Δημήτρης Περετζής
Υπάρχει ενδεικτικό βίντεο στο Site www.rodatheater.gr




Η μεταφορά της από τους εργάτες της ανασκαφής Η πλώρη του πλοίου αποτελείται από 23 κομμάτια μαρμάρου και δείχνει ότι ο γλύπτης κατείχε τέλεια και τους νόμους της φυσικής. Σε μια ορθογώνια βάση από έξη μαρμάρινες πλάκες στερεώνονταν 17 κομμάτια που ενώνονταν αρχικά με μέταλλο και σχημάτιζαν τρείς οριζόντιες σειρές που κλιμακώνονταν προς τα εμπρός για το σχηματισμό της πλώρης. Άγαλμα και πλοίο ισορροπούσαν το ένα το άλλο σαν αντίβαρα και το κέντρο βάρους του αγάλματος είχε σταθμιστεί έτσι ώστε να πέφτει στο σημείο που κρατούσε ανασηκωμένη ζωηρά η πλώρη σαν αληθινού ξύλινου καραβιού –το άγαλμα δεν μπορούσε δηλαδή να μετακινηθεί χωρίς να διαλυθεί το πλοίο. Το όλο σύμπλεγμα θεωρείται όχι μόνον αριστουργηματικό από καλλιτεχνική άποψη, αλλά και ιδιοφυές. Το 1875 Αυστριακοί αρχαιολόγοι είδαν στον τόπο της ανασκαφής τα μάρμαρα που ο Σαμπουαζό νόμισε ότι ανήκαν σε τύμβο και αναλογιζόμενοι ελληνικά νομίσματα που απεικόνιζαν τη Νίκη σε πλώρες πλοίων κατάλαβαν ότι επρόκειτο για τμήματα μαρμάρινης πλώρης. Ο Σαμπουαζό έμαθε για τα μάρμαρα της πλώρης το 1879 και κατάφερε να τα πάρει κι αυτά στο Λούβρο. Η συναρμολόγηση και η αποκατάσταση (π.χ. του αριστερού φτερού που βρέθηκε σε πολλά κομμάτια και του δεξιού που ουσιαστικά είναι σχεδόν όλο προσθήκη μια που βρέθηκε ένα πολύ μικρό κομμάτι του) ολοκληρώθηκε το 1884 Απεικόνιση του έργου στην αρχική του μορφή
Το 1950 όταν συναρμολογήθηκε και η δεξιά παλάμη της, άρχισε να εκτίθεται κι αυτή.Τον Αύγουστο του 1939 η «Νίκη της Σαμοθράκης» μεταφέρθηκε με μεγάλη δυσκολία με μια ξύλινη ράμπα, ώστε να απομακρυνθεί όπως και όλα τα πολύτιμα εκθέματα του Μουσείου σε ασφαλέστερη τοποθεσία λόγω του πολέμου -φυλάχτηκε μαζί με την Αφροδίτη της Μήλου και τους «Σκλάβους» του Μιχαήλ Αγγέλου στο Château de Valençay. Μέχρι την ανακάλυψή της Νίκης της Σαμοθράκης, η Νίκη απεικονιζόταν πάντοτε στην ελληνική γλυπτική και κεραμική σαν λεπτή φτερωτή θεά, που πετούσε γύρω από το άρμα του Δία ή γύρω από τρίποδες των νικηφόρων αθλητών (στο Λούβρο υπάρχουν αρκετά ανάλογα έργα). Βιβλιογραφία: Π. Βαλαβάνης κ' Β. Λαμπρινουδάκης, " Η Ελληνική Τέχνη στα Μουσεία του Κόσμου", τόμος 4, "Λούβρο Παρίσι", Εκδόσεις" Η Καθημερινή", Αθήνα 2010. πηγή:schizas.com