................................. Διαδικτυακή ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚOΣΜΟΥ • online...................................

γειτονιά // Ουσιαστικό θηλυκό // το σύνολο από γειτονικά σπίτια, το οποίο αποτελεί τμήμα της συνοικίας συνώνυμο: μαχαλάς συνεκδοχικά το σύνολο των ανθρώπων που κατοικούν σε γειτονικά σπίτια // (μεταφορικά) το σύνολο όμορων χωρών //(σε γενική, ως χαρακτηρισμός) της γειτονιάς: περιφερειακός συνοικιακός
Μαθηματικά η γειτονιά ενός σημείου είναι μία από τις βασικές τοπολογικές έννοιες και χρησιμοποιείται για να τυποποιήσει την «εγγύτητα» άλλων σημείων προς αυτό.




Καλημέρα γείτονα...
Powered By Blogger

Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2015

Eκθεση Φωτογραφίας- του Χρήστου Μαλτέζου - Πεινολόγιον 1 έως 23 Νοεμβρίου 2015

  ΕΚΔΗΛΩΣΗ // ΣΠΑΡΤΗ    


b&w photography Chris Maltezos

Περιεχόμενο έκθεσης:

Ξεκινώντας η κάθε φωτογραφία είναι ένα θέμα έχει την δίκη της δυναμική, περιεχόμενο και αυτονομία. Το σύνολο των φωτογραφιών αναδεικνύουν το τρόπο που δημιουργεί ο φωτογράφος και γενικότερα τις αισθητικές του απόψεις, κατά συνέπεια η έκθεση έχει συνοχή ανεξάρτητα από την θεματολογία των φωτογραφιών. Επίσης στην καλλιτεχνική φωτογραφία δεν έχει σημασία που τραβήχτηκε μια φωτογραφία ούτε το μέρος και οι άνθρωποι εφόσον η πραγματικότητα παρουσιάζεται μετουσιωμένη, δηλαδή η πραγματικότητα αποκτά άλλη δυναμική και έκφραση.
Μια σύντομη ανάλυση των φωτογραφιών:Σημασία έχει η ισορροπία της σύνθεσης, όλα τα στοιχεία -οι άνθρωποι και το περιβάλλον– αντιμετωπίζονται σαν σχήματα. Ο συνδυασμός αυτών των σχημάτων και η διάταξη τους μέσα στην εικόνα δίνει ισορροπημένες εικόνες έτσι μπορούμε να πούμε ότι η φωτογραφία είναι ένα είδος σχεδίου. 
Ο φωτισμός επίσης είναι σημαντικός δίνει όγκο στα σχήματα ή αφαιρεί, ο υπάρχων φωτισμός και ο φωτισμός έτσι όπως αποδίδεται μέσα από τη φωτογραφία. Και το λέω αυτό γιατί η φωτογραφική μηχανή έχει τη δική της όραση που διαφέρει από την ανθρώπινη, κατά συνέπεια καταγράφει διαφορετικές εικόνες.
Στη φωτογραφία υπάρχει το περιεχόμενο και με αυτό εννοούμε την αισθητική απόδοση της πραγματικότητας που επιλέγει ο φωτογράφος -αξιοποιώντας τις δυνατότητες τις φωτογραφίας- η οποία περνάει στο θεατή.
Όταν λέμε αισθητική στη φωτογραφία δεν εννοούμε ωραιοποίηση αλλά “δραματοποιημένες” εικόνες, με θεατρικότητα, αντικείμενα που παίρνουν γλυπτική αξία και γενικότερα η ποιητική απόδοση της πραγματικότητας μέσα από τη φωτογραφία όπου αυτός είναι ο σκοπός της ως μορφή τέχνης. Η ανθρώπινη φιγούρα που χάνεται στη σκιά. ο άνθρωπος που χάνει τα χαρακτηριστικά του και παίρνει τη μορφή σχήματος είναι η αισθητική απόδοση της πραγματικότητας έτσι που μέσα από τη φωτογραφία αποκτά άλλο νόημα. Φυσικά σύνθεση και περιεχόμενο δεν μπορούν να διαχωριστούν αντίθετα συμπλέκονται και αλληλοσυμπληρώνονται.
Καθώς ή εικόνα δεν μπορεί να κατακερματισθεί και λειτουργεί σαν σύνολο.Ένα στοιχείο εάν αφαιρεθεί η συνοχή χάνεται και η εικόνα καταρρέει. Τελειώνοντας ανεξάρτητα από την δική μου περιγραφή της έκθεσης η φωτογραφία απευθύνεται στο καθένα ξεχωριστά ανάλογα με την ευαισθησία και τον ιδιοσυγκρασία του θεατή.


δείτε περισσότερα στο ιστολόγιο
______________________________
http://bwphotoscm.blogspot.gr/

Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2015

Η φωνή της μάνας μου που φώναζε με αγωνία... «κατέβα κάτω από τα βράχια Σώτο θα σκοτωθείς»!

Μεγάλωσα σε αυτό το πανέμορφο μέρος. Σκαρφαλώναμε με τους φίλους μου στα βράχια .Είναι ακόμα μέσα μου η φωνή της μάνας μου που φώναζε με αγωνία... «κατέβα κάτω από τα βράχια Σώτο θα σκοτωθείς»! και όσα αυτή φώναζε άλλο τόσο πιο ψηλά ανέβαινα Ύστερα τελειώνοντας το σχολείο πείρα τα χρώματα τους όγκους και κατέβηκα στην Αθήνα να γίνω γλύπτης. Όμως το πιο σπουδαίο κομμάτι από μένα έμεινε εκεί.
~~~~~~~~~
I grew up in this beautiful place. Climbs with my friends on the rocks .it still inside me the voice of my mother who cried anxiously. "Come down from the rocks Sotos will get killed!" and as loud as she shouted the higher climbed After finishing school gained colors volumes and went to Athens to become a sculptor. But the most important part of me stayed there.

Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2015

Η υπογεννητικότητα είναι μια μάστιγα που απειλεί το έθνος μας με εξαφάνιση.

    ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ  

Σήμερα μετά από 5 χρόνια οικονομικής κρίσης και 7 χρόνια ύφεσης, και με το πρόβλημα του ασφαλιστικού, όλοι έχουμε συνειδητοποιήσει ότι αυτό που απειλείται είναι η ίδια η συνέχεια του ελληνικού έθνους, με ό,τι αυτό συμβολίζει για τον παγκόσμιο πολιτισμό και την ανθρωπότητα.


__________

Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2015

ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΝΤΟΜΙΝΟ" ΚΑΙ Ο ΜΠΑΡΜΠΑ - ΣΠΥΡΟΣ


Δίπλα στο σπίτι μου, παλιά , έμενε ένας παππούς, ο μπαρμπα - Σπύρος, συνταξιούχος φανοποιός (ποτιστήρια, λαδούσες , νιπτήρες, τέστες κλπ) . Ο καημένος ο μπαρμπα - Σπύρος ήταν κουφός και η μόνη του παρηγοριά ήταν το οικογενειακό περιοδικό ΝΤΟΜΙΝΟ. Το αγόραζε ανελλιπώς κάθε βδομάδα, καθόταν ύστερα στο προσήλιο , στην αυλή του, και το ξεκοκάλιζε . Κρατούσε δε ΟΛΑ τα τεύχη του περιοδικού σε μια ντουλαπίτσα στο δωμάτιό του και πολλές φορές έπαιρνε και διάβαζε και κάποιο τεύχος παλιό . . 
Εγώ τότε, όπως όλα τα παιδιά, διάβαζα Μικρό Ήρωα, Μικρό Σερίφη, Γκαούρ -Ταρζάν, Κλασσικά Εικονογραφημένα , Υπεράνθρωπο, κ.α.
Μια φορά, εντυπωσιασμένος από ένα φανταχτερό χριστουγεννιάτικο εξώφυλλο , ζήτησα να μου το δανείσει ο μπαρμπα-Σπύρος και ... "κόλλησα". Το ΝΤΟΜΙΝΟ ήταν περιοδικό ποικίλης ύλης , αλλά ξεχώριζε, κυρίως, για τα φωτορομάντζα του. Το φωτορομάντζο είναι λαϊκή ερωτική περιπέτεια, νουβέλα ή ρομάντζο που εξιστορείται με φωτογραφίες και λεζάντες και υπήρξε είδος που άνθισε σε περιοδικά περίπου μέχρι το 1970 . Μόλις διάβασα, λοιπόν, τα φωτορομάντζα κι έφτασα στο ... "συνεχίζεται στο επόμενο", μπήκα στην περιέργεια να παρακολουθήσω την εξέλιξη των ιστοριών κι έτσι , κάθε Σάββατο, αφού ο μπαρμπα - Σπύρος έπαιρνε και διάβαζε το νέο τεύχος του ΝΤΟΜΙΝΟ, στη συνέχεια το έπαιρνα για να το διαβάσω κι εγώ .
Τα χρόνια πέρασαν, ο μπαρμπα - Σπύρος πέθανε , το ΝΤΟΜΙΝΟ σταμάτησε να βγαίνει κάπου στη 10ετία του '70, η κόρη του η Μαρία καθάρισε το σπίτι και πέταξε ΟΛΑ τα ΝΤΟΜΙΝΟ που βρήκε στην ντουλάπα , εγώ τράβηξα τους δρόμους που διάλεξε η ζωή και το μόνο που απομένει είναι ένα όμορφο φωτορομάντζο που πια το διαβάζω στο ΝΤΟΜΙΝΟ των αναμνήσεων !

Ανoχή = Ενοχή

Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2015

Λεβίδι Αρκαδίας ο τόπος καταγωγής του διακεκριμένου πολιτικού και κοινωνιολόγου Αλέξανδρου Παπαναστασίου.

Λεβίδι Αρκαδίας, 
ο Αλ. Παπαναστασίου και το Δημοκρατικό Μανιφέστο


Λεβίδι, Μουσείο Αλέξανδρου Παπαναστασίου

Λεβίδι, Μουσείο Αλέξανδρου Παπαναστασίου
Φωτό: Τμήμα Τουριστικής Ανάπτυξης Δήμου Τρίπολης


Γνωστή κωμόπολη της Αρκαδίας με σπίτια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, το Λεβίδι, σκαρφαλωμένο σε μια κατάφυτη πλαγιά του ελατοσκέπαστου Mαινάλου, ήταν ο τόπος καταγωγής του διακεκριμένου πολιτικού και κοινωνιολόγου Αλέξανδρου Παπαναστασίου.
Τα εκθέματα του Μουσείου Αλέξανδρου Παπαναστασίου δίνουν την ευκαιρία στους επισκέπτες της αρκαδικής κωμόπολης να γνωρίσουν τη ζωή και το έργο μιας από τις μεγαλύτερες πολιτικές προσωπικότητες του α' μισού του 20ού αιώνα, να αντιληφθούν τις πρωτοποριακές αντιλήψεις και το πραγματικά μεταρρυθμιστικό πνεύμα ενός ενάρετου πολιτικού ανδρός.

Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου γεννήθηκε στην Τρίπολη στις 8 Ιουλίου του 1876. 
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ακολούθως δε (κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα) κοινωνιολογία, φιλοσοφία και οικονομικά σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια (Χαϊδελβέργη, Βερολίνο, Λονδίνο, Παρίσι).
Ο Παπαναστασίου υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης της Κοινωνιολογικής Εταιρείας, ενώ η πρώτη δημόσια πολιτική παρέμβασή του έλαβε χώρα το 1908, όταν προέβη στη δημοσίευση επιστολής του που έφερε τον τίτλο «Η ελευθερία του λόγου».
Κατά τη διάρκεια της πολιτικής σταδιοδρομίας του, από το 1910 έως το 1936, εξελέγη κατ' επανάληψιν βουλευτής, άσκησε επιτυχώς διάφορα υπουργικά καθήκοντα, ανέλαβε την πρωθυπουργία (1924, 1932), αλλά γνώρισε και τον εκτοπισμό.
Ένα από τα πλέον σημαντικά ορόσημα του πολυκύμαντου πολιτικού βίου του Παπαναστασίου αποτέλεσε η δημοσίευση του περίφημου «Δημοκρατικού Μανιφέστου» στις 12 Φεβρουαρίου του 1922, λίγους μήνες πριν από την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου και τη Μικρασιατική Τραγωδία, κίνηση που οδήγησε στη σύλληψη και τη φυλάκισή του.
Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου απεβίωσε στην οικία του, στην Εκάλη, στις 17 Νοεμβρίου του 1936.

Βαγγέλης Στεργιόπουλος

____________